Hepiniz bu günlük planlayıcı tasarımların yüzlercesine internette rastlamışsınızdır. Ben de yıllardır, düzenli olarak bu tür yazdırılabilir ürünleri yazıcıdan çıktısını alarak kullanıyorum. Son iki yıldır, Türkiye’deki kırtasiye ürünlerinde de moda olmaya başladı.

Aşağıda sizin için türkçe olarak hazırladığım, boho stilinde olan gündelik planlayıcı ücretsiz olarak indirebilirsiniz. Ben bu tür tasarımları ingilizce olarak hazırlayıp, internet stok sitelerine yüklüyoruz, hali hazırda hazırlamışken, türkçe versiyonlarını da blogumda ücretsiz olarak yayınlamaya karar verdim.

Tek yapmanız gereken indirdiğiniz pdf dosyasının yazıcıdan renkli çıktısını almak. Aşağıdaki linke tıklayarak google drive üzerinden dosyayı indirebilirsiniz.

Boho tarzı günlük planlayıcınızı indirmek için buraya tıklayınız.

Özlü bir söz, ya da ne bileyim Cemal Süreya’dan “Her ölüm erken ölümdür” yahut benzeri bir alıntı ile söze başlamak gelmiyor içinden… Canımın bir parçasını kaybettim, içim acıdı, daha kütüsü içimi acıttılar, çünkü Bruce sokakta zehirlenerek öldü, öldürüldü. Kızgınım! Birileri, sırf bahçelerine işemesinler, çöplerini karıştırıp-dağıtmasınlar, geceleri havlayarak uykularını kaçırmasınlar diye sokakta yaşamaktan başka hiçbir günahı olmayan canlıları katlediyor. Kafamdaki tüm sorular zalimlikle ilgili bugünlerde, çocukların açlıktan ölmesinin de, kadınların tecavüze uğramasının da, insanların deolojik fikirlerinden dolayı özgürlükleri ve sevdiklerinden ayırılmasının da, hepsinin arkasında bir zalimlik yok mu! Bu yazı sorgulamalarım için değil, sadece kedisini kaybedip de benim gibi bir çaresizlik yaşayanlara yardım etmek için yazıldığından, hızla konuya doğru yol alıyorum, yoksa paragraflarca sorgulamalarımı okumak durumunda kalacaksınız. Kedinizi ya da başka bir evcil hayvanınızı kaybettiyseniz, şehir hayatının tam içinde, betondan bir dünyada yaşıyorsanız. Bahçeniz yoksa ya da sadece ortaklaşa kullanım alanı olan bir bahçeniz varsa, yahut doğru yer neresi bir türlü karar veremiyorsunuz işte size bir alternatif. Çölde yaşadığım ve yaşadığım yerde bırakın hayvanlar için, insanlar için bile bir mezarlık olmadından, Bruce’u nereye gömeceğim tam bir mesele haline gelmişti. Kendime ait bir bahçem olmadığı için bahçe alternatifim de yoktu. Buradaki tek alternatif çöle götürüp, gömmek idi, fakat köpeklerin ya da tilkilerin toprağı kazıyarak Bruce’u tekrar dışarı çıkaracağı gerçeği vardı ve bu gerçekleşsin istemiyordum. Hızlıca bir araştırmanın içine girdim ve nihayetinde çözüme de ulaştım. Eğer kedinizi gömecek yer sıkıntınız, bunun yanısıra da bir terasınız var ise; İhtiyacınız olanlar - Minimum 50 cm derinlikte ve araba lastiği genişliğinde bir çiçek saksısı - 20 kilo toprak Saksının ¼ ünü toprakla doldurduktan sonra, kedinizin bedenini saksının içine yatırın ve geri kalan toprağı saksı dolana kadar doldurun. Saksının üst kısmına çiçek de ekebilirsiniz ama çiçek ekme için bir aylık sürenin geçmesini tavsiye ederim.



Gelelim sonuçlara; böceklenme, ya da bir koku ile karşılaşmadım. Mısır’da yaşadığım ve yılın en sıcak döneminde olduğum şu günlerde saksı hiçbir şekilde koku vermemekte. 50 cm’lik derinlik, topraktan kokunun çıkmasını başarı ile engellemektedir. Saksının içinde olacak kurtlanmada bir ay bir zamanı bulmadan bitecektir, bu konuda bir endişeniz olmasın, saksıdaki tüm kurtlanma kara sineklerin yaşam döngüsünden ibaret. Yaşam döngüsünü başarıyla tamamlananlar sinek olarak uçup, gideceklerdir. Yalnız bir köpeğiniz varsa ya da saksınıza ulaşan bir köpek olursa saksıyı eşecektir. Hatta eğer kedinizi ya da köpeğinizi bir bahçeye gömdüyseniz, mutlaka üstüne büyük ve ağır bir saksı koymanız, köpeklerin toprağı eşmesini engellemek için iyi bir yöntem olacaktır. Bahçeye yapacapınız bir gömme işlemi için 60 cm civarı bir derinlik yeterlidir. Ayrıca, ölü bedenin direk toprağa teması halinde çürümenin hızlanmasına yardım edeceksinizdir. Bu yüzden plastik ya da karton bir kutuya koyarak gömmek yerine, direk toprağa gömmek tavsiye edilir. En önemli ayrıntılardan bir diğeri de, ölüm gerçekleştikten sonra hızlıca gömmek zorunda değilsiniz, önce düşünüp-sağlıklı bir karar verecek kadar fazlasıyla vaktiniz var. Bu yüzden de kendinizi bir koşuşturmaca işine sokup da ani kararlar vermeyin. Gömdüğünüz yerin ertesi günlerde başka bir canlı tarafından kazılmasını istemiyorsanız, hem yer seçimini doğru olarak yapın, hem de derinlik için minimum 50 cm bir mesafe kazmalısınız. Ben Bruce’u kaybettiğimde google’da türkçe yazılı hiçbir kaynak bulamadım, ingilizce bildiğimden şanslıydım ve gerekli kaynaklara ulaştım. Bu yazı belki birilerinin işine yarar maksadıyla yazıldı. Umarım bir gün bu zalimce olan zehirlemeler son bulur, tıpkı diğer tüm zalimlikler gibi…

Hala Sharm'dayım, bütün bu kriz dönemini bir gece hariç gayet sakin olarak geçirdim. Protestoların henüz ikinci gününde akıllılık edelim, bozdolabını dolduralım diye Metro'ya gittiğimizde tüm rafların bizden daha akıllılar tarafından boşaltılmış olduğunu gördüğümüzde, ilk işimiz eczane'ye koşturup birkaç kutu bebek maması almak oldu. Sebze, yağ, un, ekmek,şeker, et, ucuz makarna, ucuz tuvalet kağıdı reyonları tamamıyla boştular. Ha bir de domates sosu reyonu boştu ki, bu da Sean'un "bloddy Itallians" yorumuyla paniğin mimarlarını anlamamıza yetti. Neyse ki evimizin sokağındaki market panikçilerin işgaline uğramamıştı, bu sayede birkaç donmuş tavuk, makarna, pirinç ve ne bulduysam alabildim. Bir de su tabiki...

Mısır'da neler oldu bitti'nin en güzel özetini brileri video olarak hazırlamış, aşağıdaki videoda izleyebilirsiniz, Sharm'daki gelişmeleri de en yakın zamanda postalayacağım.

Birçoğumuz facebook'daki protestoların boşa kürek sallamak, oturduğu yerden ahkam kesmek, suya sabuna el sürmeden kolay yoldan protesto etmek olduğunu düşünürüz. İşte böyle düşünen birçoğumuz yanıldı, Mısır'da Hüsnü Mübarek'i protesto etmek isteyen kişiler facebook ve twitter üzerinden haberleşerek organize oldular ve binlerce  (10 bin ile 15 bin arası rakamlardan bahsediliyor)  insan sokaklara döküldü.

Yaşamak için neden bu şehri seçtiğimi bir kez daha anladım. Eğer deniz veya çöl sevdalısı değilseniz, Sharm el Sheikh gibi bir şehirde yaşamak tam anlamıyla kabusa dönüşüyor. Hamilelik boyunca dalış yapamadan geçirdiğim on bir ay boyunca, büyük şehir hayatını özleyip durdum. Kendime sürekli bu şehirle ilgili acaba sorularını sordum, ta ki geçtiğimiz haftaya kadar.

Dalış yapmaya biran önce dönebilmek amacıyla normal doğum planlamışken, doktorun önerisiyle sezeryan doğuma dönünce, 8 haftalık bir bekleme dönemi geçirmek durumunda kaldım. Dalmayı çok özlemiştim, ama son güne kadar gerçekten ne kadar özlediğimi meğer hiç anlayamamışım. Shark's Bay'e doğru yol alırken kalbim güm-güm atmaya başladı ve suya tam anlamıyla batana kadar kalbimin heyecandan çarpıntısı hiç geçmedi.

Bir iki haftadır yoğun bir stres içindeydim ve hiçbir şey yazasım, yapasım yoktu, neyse ki stresimin çoğu bitti azı kaldı. Bu iki hafta boyunca sürekli internetten Mısır vizesi için araştırma yapmama rağmen elle tutulur tek bir bilgi bulamadığım için belki birinin işine yarar diye buraya vize maceramı yazıyorum.

Bir Türk vatandaşı olarak başka bir ülkede yaşamanın en büyük zorluğu vize işlemleri olmakta, dünyanın en pahalı pasaportu olmakla beraber hiç işe yaramadığı gibi işleri de zorlaştırmakta. (ülkem ile alıp veremediğim yok, ama pasaportlarımız çüş diyebileceğimiz pahasına verilmekte) Adı-sanı duyulmamış kimi Afrika ülkelerine bile Türk pasaportu ile sınır girişi yapmak çok zor.

Normalde turizm şirketlerinin web sayfalarında Mısır Hava Limanı’nda Türk vatandaşlarının sınır vizesi alamayacağı yazılı, bende ilk ziyaretlerimde vizemi hep Türkiye’den almıştım, daha sonra Mısır Hava Limanı’nın web sayfasına girdiğimde Türk vatandaşlarının sınırdan giriş vizesi alabileceğini okuyunca, yine de tatminkar olamayıp Sean’u havaalanına gönderdim ve özellikle Türk vatandaşlarının sınır vizesi alıp alamayacağını sordurdum, ondan gelen olumlu yanıtla da vizemi almadan yollara dökülmeye başladım. Gidiş-dönüş uçak biletiniz olduğu sürece sınır vizesi almanızda bir sorun yok, hele ki pasaportunuzda Avrupa ülkelerine ait vizeleriniz varsa tadından da yenmez rahatlıkla vize alabilirsiniz, eğer otel rezervasyonunuz varsa, rezervasyonunuzun kağıt çıktısını almayı da ihmal etmeyin, böylece rahatlıkla 20 dolara hava alanından giriş vizesi alabilirsiniz. Bunları, sorun çıkması halinde görevlilere gösterdiğinizde rahatlıkla geçiş yapabileceksinizdir, eğer bunlar yoksa da tatile geldiğinizi sakin bir dille anlattığınızda yine problem olmadan rahatlıkla geçiş yapabilirsiniz, sadece rahat ve tatlı dilli olun.

Bu bir aylık vizeden sonra her turistin uzatma hakkı olan 2 ay ek süreyi de Sinai Tor (Sinai Bölgesindeki şehirlerin tüm evrak işlerinin yapıldığı şehir)’da bulunan göçmenlik bürosuna giderek bir saat içinde alabilirsiniz. Yaklaşık 10 dolara yakın bir ücret ödeyeceksiniz bu iki ayın bedeli olarak.

Eğer üç aydan fazla uzun süre kalmak istiyorsunuz, sorunlar burada başlıyor. Eğer İngiliz veya Amerikalı iseniz bu ülkede her şey çok kolay, bir saat içinde bir yıllık vizenizi hiçbir sorgu suale uğramadan çok da ucuz fiyatlara alabiliyorsunuz, Avrupa Birliği vatandaşı iseniz de bu iki ülke kadar olmasa da yine her şey çok kolay. Fakat bunların dışında kalıyorsunuz, büyük bir stres yaşamaya mahkumsunuz.

Önce Sinai Tor Göçmenlik Bürosu’na gidip form dolduruyorsunuz, eğer burada her şey yolunda giderse (kimi zaman her şey yolunda gitmeyebilir, kibar ve uysal olun ve asla sinirli bir hal takınmayın) elinize yapmanız gereken işlemleri yazan bir kağıt tutuşturup geldiğiniz şehre geri yollayacaklar. Bu kağıtta bulunduğunuz şehrin Ulusal Güvenlik Ofisine gidip mülakat yapmanız, bu mülakattan iki hafta sonra Sinai Tor Göçmenlik ofisini arayarak size verdikleri dosya numarasının akıbetini sormanız, işlemleriniz tamamlandı, gelin pasaportunuzu alın denilene kadar Göçmenlik Bürosu’na gidip kafalarını şişirmemeniz yazılı.

Ve meselenin en zor kısmı burada başlıyor. “National Security” dedikleri kısım, Sean ile evlilik cüzdanımızı ve pasaportlarımızı alıp bir güzel gittik, akşam 10’da gelin dediler, akşam tekrar gittik, aynı durumda olan 5-6 kişi bekleme ofisinde beklemeye başladık, pasaportlarımızı aldılar, yarım saatlik bekleme sonucunda yarın 12’de gelin dediler ve herkesi gönderdiler, tabi bunların hepsi arapça oldu ve biz hiçbir şey anlayamadık, neyse ki vize için bekleyenlerden biri Türk vatandaşıydı ve biz ingilizce derdimizi anlatmaya çalışırken, Türkçe olarak "yarın öğlen 12’de çağırıyorlar herkesi" cevabını aldık. Türk birisi bulmuşum bırakır mıyım, hemen soru yağmuruna tuttum, ne olacak, ne soracaklar mülakatta, zor mu vs... Aldığım cevap, buranın uğraştırıcı bir yer olduğu, ama bir İngiliz ile evli olduğum için işimin daha kolay olacağı oldu. Ertesi gün yanıma Hamedo'yu alarak gittim, 15 dakikalık bir bekleyiş sonunda (bu arada bekleme odasında cep telefonlarınıza el koyuyorlar) güvenlik görevlisi eşliğinde bir odaya götürüldük, gayet Türk görünümlü bir Mısırlı ile mülakata girdik sandım ama giremedik, adam benimle tek bir kelime bile konuşmadı, Hamedo ile arapça bir şeyler konuştu ve yolladı bizi. “Kocasıyla birlikte akşam gelsin, kocasıyla mülakat yapacağız” demiş. Bu aşamaya kadar Hamedo bir İngiliz ile evli olduğumu, kocamın burada yaşadığını, benim de onunla burada yaşamak istediğimi, dalmayı çok sevdiğimizi bu yüzden burada yaşamak istediğimi görevliye söylemiş (sürekli "miş" diyorum, tüm konuşmalar arapça’ydı ben lafa ingilizce dahil olmak istesem de adam beni kaile almadı). Neyse akşam tekrar yola çıktık, ben öğlen zaten adamdan öyle tırstım ki, gerim gerim gerildim, bir de her gidişimizde rastladığım Rus anne-kız ve yanlarında ki Mısırlı tercümana yapılan muameleyi görünce daha da bir gerildim.

Neyse sıra bize geldi, çağırdılar odaya, iki kişi odada sohbet eder havada oturmuşlar gibi görünüyorlardı, ne beni ne de Sean’ı kaile almadılar, her şeyi Hamedo ile konuştular, Sean bacak bacak üstüne atmıştı ve bacağını indirmesini söylediler (ben bu sırada tamam benim vize gitti dedim, daha da komiği bir önceki akşam Sean aynı şekilde bekleme salonunda otururken, "bak indir şu bacağını benim vizeme engel olacaksın bu adamlar sevmez böyle şeyler" dediğimde, "Ben İngilizim, istediğim şekilde otururum " cevabını aldım, ama adamların karşısında yemedi "Ben İngilizim" demek, kuzu gibi indirdi bacağını), Sonra Rusça bilip bilmediğimizi sordular, bizden önceki kızın telefonuna el koymuşlar, mesajlarını okuyup bir anormallik var mı anlamak için. En sonunda bana ilk aşama için 6 aylık vize, 6 ay’ın sonunda da bir yıllık vize vereceklerini söylediler. Bundan sonrası için eğer Sean’ın çalışma vizesi alırsa tüm işlemlerimizin çok kolay olacağını söylediler ve yüzleri gülümser bir hal aldı ve hatta “Mini Cooper ne zaman geliyor?” esprisi yaptılar ben gelecek yıl dedikten sonra çocuğumuz olursa adını Mini koyacağım demeye çalıştım ama öyle gerildim ki bildiğim tüm dileri unutup saçma sapan bir şey söyledim, zaten boynum falan tutuldu. Bir hafta sonra evraklarınızı almak için gelin dedi ve kabus bitti. Normal aşamada bizim iki hafta sonra Göçmenlik bürosunu arayıp evraklarımız tamamlandı mı sorusunu sormamız gerekiyordu, ama burada bize ilginç bir şey söylediler, kocanın vizesiyle senin vizen aynı olacak, sanırım Göçmenlik bürosuna tekrar gitmemize gerek kalmayacak.

Olanlar bundan ibaret, Türkiye’de bir çok kez Emniyet ile işlerim oldu, bir çok sert adamla tanıştım ama ben hayatımda böyle bir adam görmedim. Patronun o olduğunu öyle hissettiriyor ki, böcek gibi hissediyorsunuz kendinizi; burada yaşamak isteyenlerin tüm kaderi onun elinde, hoşuna gitmediyseniz “bye bye”.

Ben ingiliz kocam burada yaşıyor diye vize alabildim, ama Avrupa Birliği vatandaşı değilseniz, iş sebebiyle de bir şirket tarafından davet edilmediyseniz işiniz zor.

Vize almanız için aşağıdaki sebeplerden birine sahip olmalısınız:

Mısır Bankası’nda 50.000 $

50.000 $’dan fazla değere sahip bir ev

Mısırlı, Amerikan ya da İngiliz bir koca

Bir şirket tarafından iş için çağrılma

Yatırımda bulunma.

Uzun zamandır bloğumu güncelleyemedin, İki aya yakın bir süre hem tatil hem de evlilik işlemleri sebebiyle Türkiye’deydim. Evlendim ama bu konuda en net kararım ikinci kez tekrarlamamak olacak. Tüm arkadaşlarımın yorumu da “sen de evlendin ya, her kes evlenir”!!! Evlilik, bırakın evliliği, aklı başında bir ilişki bile bana çok uzaklarda gelirken, şimdi o kurumun tam içinde bulunmaktayım. İkinci kez tekrarlamam diyorum, çünkü evlilik meşakatli mi bilmem ama tüm bu evlilik işlemleri falan gerçekten çok meşakatli bir işti. Hele bir yabancı ile evleniyorsanız daha da meşakatli bir hale geliyor. Yapılması gereken her şeyi siz yapmak zorunda kalıyorsanız, yani bir yabancı ile evleniyorsanız, gidin karşı tarafın memleketinde yapın düğünü, her şey ile o uğraşsın siz değil. Daha önceleri normal bir elbise giymeyi planlayan, düğün düşüncesinden çok uzaklarda olan insan ben, bir de baktım düğün endüstrisinin tam içerisindeyim. Annemin gelinlik ısrarları üzerine, alırım en ucuzunu giyerim derken 2500 lira bir gelinliğe bedel ödemiş bir insan oldum. Nikah öncesi olan fotoğraf çekimine kadar feci stresli bir gelinken, fotoğraf çekimleri sırasında tüm gerginliğim yokoldu gitti ve eğlence başlamış oldu. Asıl komedi ise nikah anında gerçekleşti. Sean hiç türkçe bilmediği için nikah merasimi hakkında anlaştık ve sırasıyla söyleyeceği şeyleri ezberledi(adınız-annenizin adı, babanızın adı, nerede doğdunuz, evet), her elini sıktığımda sırasıyla söyleyecekti. Nikah memuru benim sorularımı sordu, cevaplarımı verdikten sonra sıra Sean’a geçti, nikah memurunun ilk sorusu “türkçe öğrendiniz mi?” ve Sean’ın ilk cevabı “Sean Micheal Cooper” oldu, salondaki herkes kahkahalara boğuldu. Düğün gecesi ise bir düğün klasiği yaşandı, yakın arkadaşım Etem ile salsa benzeri bir şekilde dans ederken(bir gelinlikle asla denenmemesi gereken bir şeymiş) yeri öpen gelinler listesine dahil oldum, vazgeçer miyim? Hayır, topuklu ayakkabıları fırlattığım gibi salsaya devam ettim.

Eğer bir Türk vatandaşıysanız uzun süreli yurtdışı tatillerinizde yaşayacağınız en büyük zorluk kesinlikle vize almak olacaktır. Türkiye’den gelirken aldığım bir aylık turist vizesi sona ermek üzereyken, Sharm El Sheikh’de vize işlemlerinde aracı olan Administration ofisine gittim. Geçen sene hiç bir zorluk çekmeden gerekli parayı ödeyerek aldığım için, vizemin bitmesine son 3 gün kalıncaya kadar vize almaya gitmeyi ertelemiştim ve korkunç son; Administration ofisi Kahire ile ilgili bazı problemler olduğunu ve vizemi alamayacağını söyledi. Kısa süreli bir panikten sonra, Sean’ın Mısır’lı arkadaşı Hamedo’yu aradık ve beni El Tour’a götürerek vizemi alabileceğimizi öğrendik. El Tour, Sharm El Sheikh’e 110 kilometre uzaklıkta başka bir şehir. Gitmeden önce karşılaşabileceğim sorunları öğrendim; en büyük sorun Avrupa Birliğine üye olmayan bir ülke vatandaşı olmam, ikincisi bayan olmam. Sean’ın eski ev arkadaşı Petra, defalarca eli boş olarak Sharm’a geri dönüş yapmış. Aldığı cevapi 2 hafta sonra gel, 2 hafta sonra ise yine aynı cevap... Aldığım uyarılar sonucu elimden geldiği kadar kapalı giyinerek ertesi sabah yola çıktık. Hamedo, El Tour giriş kapısında görevli olan kuzenini benim için aramış ve yardım istemişti, El Tour kapısında o da bize katıldı. Ayrıca Alman instructor Felix’de vizesini uzatmak için bizimle gelmişti.
Vize alacağımız yere vardık, inşaat halindeki bir binada koridorda iki masa ve dört kişinin çalıştığı bir yerdi. Herhangi bir elektronik eşyanın olmamasıyla beraber, hükümet binasından oldukça uzak bir görüntüsü vardı. Pasaportunuz sırasıyla dört kişinin elinden geçiyor, bir form doldurup, pasaportunuzu bırakıyorsunuz ve bir saat sonra vizenizle beraber alıyorsunuz. İlginç olan ise; pasaport formunuzu veren ve ilk işlemi yapan görevli sizden hoşlanmamışsa iki hafta sonra tekrar başvurun diyerek başvurunuzu kabul etmiyor. Alman bir kızın, hiçbir problemi olmamasına rağmen başvurusunu kabul etmediler, tartışmalara rağmen iki hafta sonra gel cevabıyla geri döndü.
Hamedo’nun kuzeni dört görevliyle de arkadaştı ve vizem için gerekli olan tüm işlemleri benim için yaptırdı. Sonuç mu, 3 dolar ödeyerek iki aylık vize aldım. Geçen yaz bu işlem için 300 dolar ödediğimi hatırlatmak gerekirse, inanılmazdı. Sadece 15 Mısır paundu ödedim, bu da 3 dolara yakın bir rakam ediyor.
Vize işlemlerinden sonra, Hamedo bizi yemeğe götürdü. İşte bu Mısır’da yaşayacağım en ilginç deneyimlerden biriydi. Vize stresinden dolayı fotoğraf makinemi almamıştım, her karesi fotoğraflanacak bir yerdi. Yeni tatları asla deneyemeyen ben, inadımdan vazgeçmedim ve hiçbir şey yemedim. Sean’ın bu yaptığın çok büyük ayıp ısrarlarından sonra, mecburen yemeğe en müsait şeyleri yemek zorunda kaldım. Çiğnedim mi? Hayır... Lokanta herkesin elleriyle yemek yediği bir yerdi, gelen su ağzı kapalı değildi, masaya sadece bir bardak bırakıldı. Meşrubat gibi şeyler zaten yoktu. Etrafta yürüyen çocuklar yalın ayaktı. Her kare beni fotoğrafla diyordu. Yemek sona erdikten sonra, kahve içmek için başka bir yere gittik ve orada kim daha çok Arapça kelime biliyor yarışına girdik. Çocukken kuran kursuna gitmişliğim olduğundan, böyle durumlarda en büyük kozum arap alfabesini saymaya başlamak oluyor.

El Tour, sadece Mısır’lı halkın yaşadığı bir şehir, oldukça düzenli, ev sayısı fazla olmasına rağmen, hayalet şehir gibi, sokaklar oldukça sessiz ve sakin. İnsanlar bildiğimiz beyaz, Araplara özgü elbiseler içindeler. Harika bir rüzgar var. Gerçekten oldukça güzel bir şehir. Eğer Sharm El Sheikh’e gelirseniz ve otantik bir şeyler görmek isterseniz buraya mutlaka uğrayın derim. (Gittiğimiz minibüs 200 paund idi, Felix ile rakamı bölüştük ve payıma 100 paund düştü. Yemekleri Hamedo ısmarladığı için herhangi bir rakam söyleyemeyeceğim.)