Genelleme yaparsak; kitap okumayan, gazete köşe yazarlarından uzak duran, hurriyet.com.tr’da “magazin’de son 48 saat”in en çok tıklanıldığı, 5 dakikalık olay örgü zincirini 90 dakikaya sığdıran dizileri pür dikkat izleyen bir toplum olduğumuzu inkar edemeyiz. Yıllaca copy-paste edebiyatına maruz kalıp, iyi çeviri yapanları köşe yazarı sanıp, televizyondaki yabancı formatların türk versiyonları gibi, yabancı köşe yazarlarının türk versiyonlarını “made in turkey” sandık. En özgün talk show’cumuzun bir dönem programında yer alan skeç kahramının bire bir John Stewart’ın show’un apartma olduğunu anlamadık, en çok izlenen talk show’cumuzun o meşhur parmaklarını tükürüğü ile ıslatarak kaşlarını düzeltme hareketinin Conan O‘Brien’ dan apartma olduğu farkedemedik. Hal böyle olunca iyi bir şeyler bulup, okumak gün geçtikçe zorlaşır oldu.

Dalış ve sualtı ile alakalı biri olarak da deniz yaşamı ile ilgili özgün ve güzel bir şeyler gördüğümde nasıl zevk alarak okuduğumu anlatamam, internet bir derya gibi olduğu için bu derya’da arama motorlarından doğru blog veya web sayfalarını bulmak oldukça güç bir durum. Sualtı, deniz, dalış, sualtı fotoğrafçılığı ilginizi çekiyorsa ziyaret edip, sık kullanılanlar listesine eklemeniz gereken küçük bir liste yazıyorum size. Arada mutlaka henüz denk gelemediğim blog ve web sayfaları olacak, yorumlar kısmına bunların adreslerini yazarsanız, bana iyilik yapıp vizyonumu genişletmiş olursunuz.

1- http://azizsaltik.com/blogSualtı Seyir Defteri

STH’nin (Sualtı Temizlik Hareketi) “Bize Deniz Ozanı Gerek” çalışması fikir olarak çok başarılı bulduğum bir organizasyondur. Aziz Saltık ise benim blog dünyamın deniz ozanı’dır. Kendisini tanımam, etmem, hatta yeni web adresinden yaşını öğrenene kadar yaşlı-başlı bir adam zannetmişliğim vardır kendisini. Eğer deniz sevdalısıysanız, bu bloğu takip edip,güzel yazılar okuyabilirsiniz.


2- http://deniz.sth.org.tr/Deniz ve Deniz Kültürü Dergisi

Fikrimce deniz ile ilgili en başarılı yayın. Deniz ile ilgili yayınlarının genelde sadece deniz sevdalıları tarafından kaleme alınması ve cümle kurma sanatı’ndaki başarılarının göz ardı edilmesi sebebiyle, genelde deniz ile ilgili magazinlerde tatil anıları okuyup, dururuz. Bu sefer faklı ve başarılı bir yayın, zaman geçtikçe de daha da başarılı olmakta.
3- http://derintakip.blogspot.com/Derin Takip

Çoğumuzun Hakan Kabasakal adını duymuşluğumuz vardır, blog sayfası hazırladığında çok heyecanlanmıştım, köpekbalıkları hakkında türkçe bilgi kaynağı bulmak oldukça zorken, kendisi mükemmel bir kaynak teşkil etmekte bizim için. Gelin-görün ki, çok az kişi heyecanlanmış bu blog’dan, ya biz dalgıçlar gerçekten, okumak’tan çok uzağız, ya da Hakan Kabasakal’ın blog’undan daha da iyileri var ve ben henüz keşfedemedim.
Bilgisi ve yazılarının lezzeti bir arada, takip edin. (İzleyiciler kısmına tıklayıp, izleyici olun, ben de sevineyim, blogunu izleyen çok kişi var diye)
4- Çektiğiniz sualtı fotoğraflarıyla, internetteki en prestijli fotoğraf yarışmasına katılmak istiyorsanız;http://www.underwaterphotography.com/

buraya üye olabilirsiniz, en azından çekilen fotoğraflara bakarak, nasıl çekimler yapmanız gerektiği konusunda bilgi alabilirsiniz.
5- http://www.facebook.com/home.php#/group.php?gid=29317242318&ref=ts
Dive Zero’s The Dive Village Photo Contest.

Facebook’daki bir sualtı fotoğraf yarışması, bir çok ünlü fotoğrafçı gruba üye (Amanda Cotton, Fiona Ayerst, Becky Kagan vb...)Her ay farklı bir tema belirleniyor ve her katılımcı iki fotoğrafla katılabiliyor, grup üyeleri oy veriyor, en çok oy alan kazanıyor, ayrıca her ay farklı bir ödülü var.

Hammerhead Shark from Cigdem Cooper on Vimeo.

2005 yılının Aralık ayında Sharm dalışlarım sırasında, kuru elbise ile dalan dalıcılara aval aval bakıp, bu insanların derdi ne demiştim kendi kendime... Aradan geçen üç buçuk yılın sonunda bu derdi anlamış bulunmaktayım ve 22 derece suda yüzerken iliklerime kadar donmaktayım. Haliyle 7 mm dalış elbisesi ile dalıyorum ve bu tam bir işkence. (Shorty ile 4 kilo ağırlık kullanan ben, 7 mm ile 9 kilo ağırlık kullanmak durumundayım, bir de bu yetmezmiş gibi 10 metrenin üstünde bacaklarım gövdemden yukarı doğru uçuşmasın diye ayak bileklerimde bilek ağırlığı kullanmaktayım[9 kilonun 3 kilosu ayak bileklerimde].Yazın 30 derece su ve 50 derece hava sıcaklığından sonra 8 derecelik bu ısı kaybı vücudumda kış etkisi yaratıyor, havuzda yüzerken bile donuyorum. Biran önce Haziran ayının gelmesini bekliyorum, haziran ayı ile birlikte Jackson Reef’in arkasında dalış yapmayı da... (Outside of Jackson Reef).


Tiran Boğazı’ndaki en favori dalış bölgesi olan Jackson Reef (burada favori görecelidir, kimisi Thomas’ı, kimisi Woodhouse’ı daha çok sever, benim favorim kesinlikle Jackson Reef), Tiran boğazında sıralanmış resiflerden en kuzeyde bulunanı oluyor. Tiran boğazına yolculuk edenler iki tane yarı batık gemi görürler, bunlardan birisi Gordon reef’teki Loullia, diğeri de Jackson reef’te bulunan Lara gemisidir. İşte Lara’nın bulunduğu yerin adı “Outside of Jackson”. Üç yılda 8 dalış yapabildim bu bölgeye, Sean 5 yıldır burada olmasına ve haftada iki gün Tiran’a gitmesine rağmen onun da 10 kadar dalışı bulunmakta bu bölgede. Gönül ister ki her gün Tiran boğazındaki resiflerin kuzey yakasında dalış yapılabilsin, fakat rüzgar buna izin vermemekte.


Madem Jackson outside’den bahsediyoruz, konunun başında ilk olarak Lara hakkında kelam etmekte fayda var.

Lara



Kıbrıs tüccar gemisi olan Lara 1981 yılında batmış, 1996 yılında da kısmen parçalanarak büyük bir kısmı dibe gömülmüş. 56 metrelerde pervanesini görmek mümkün, tabi Sharm El Sheikh’de 30 metre altında dalış yapabilmeniz mümkün olmadığı için pervaneyi görmeniz de mümkün değil (eğer teknik dalış yapmıyorsanız).
Lara, Alman Kieler Howaldtswerke AG Kiel şirketi tarafından Kıbrıs için yapılmış 4752 tonluk bir gemiymiş, geminin inşa sonrası ilk adı “Nopal” frenk zinciri anlamına geliyor. Daha sonrasında adı birkaç kez daha değişmiş. 1974 yılında “Krohn Trader, 1978 yılında “Aghios Lefteris”, yine 1978 yılında “Crest Lion”, son olarak da 1979 yılında Lara ismiyle yolculuk hayatı son bulmuş.



Inşa: 1956 (Almanya)
Kaza: 1981
Geminin uzunluğu: bilinmiyor
Kaza yeri: Jackson Reef, Boğazlar Tiran, Mısır.
Derinlik: 40m metre ile 60 metre arası

Son Yolculuk
Aralık 1981’da Aqaba’dan yola çıkmış ve yola çıkışında karşılaşabileceği ilk engel olan Jackson Reef’e hızlı bir şekilde çarpmış ve resif’e saplanmış. Kaza için yapılan araştırma sonucu Lara’nın yolculuğunu tamamlaması için yeterli yakıta sahip olmaması, yakıtın sadece kazanın gerçekleştiği bölgeye kadar yetecek olması sebebiyle, bunun sigorta şirketlerinden para almak için planlanmış bir kaza olduğu şüpheleri taşımaktaymış.


İşte Lara’yı görüp de dalış yaptığımız bu yere “Outside of Jackson” denmekte ve hava şartları müsait olduğunda, dalıcılar da gerekli yeterliliğe sahip bröve (Open Water ve Cmas 1* dalıcılar dalamaz, dalsa da reef’in etrafında maksimum 18 metre derinlikte dalışlarını gerçekleştirmektedirler) ve dalış becerisine sahipse bu bölgede dalış gerçekleştirilebilmektedir. Fakat resif’in kuzeyinde kalması ile her istenildiğinde dalış yapılması mümkün değildir.
Bunu anlamak için biraz bölgenin rüzgar ve dalga yapısıdan bahsedeceğim.

Tiran boğazının güney tarafı, kuzey tarafına göre daha sakindir, dalışlar da zaten bu güney tarafında gerçekleştirilir. Ağustos ve Eylül aylarında kuzey rüzgarları etkisi daha az görülür. Bu nedenle de reef açığı dalışları çoğunluklu olarak bu dört ay süresi içinde yapabilmekteyiz) İki önemli rüzgar var; birisi Khamsin, türkçe adıyla çöl rüzgarı, diğeri de Shamal, türkçe anlamıyla Kuzey rüzgarı, eski türkçe’de şimal kuzey anlamına gelmektedir.

Khamsin, Mart-Nisan ve Mayıs ayında ortaya çıkan, Sahara çölünden gelen sıcak ve şiddetli rüzgar türü. Arapça anlamı elli demek. Bu rüzgarlar 50 gün sürdüğü için bu ad verilmiş. Güney yönlü kuru ve sıcak olan Khamsin rüzgarı, havada bulut halinde toz ve kum katmanının oluşmasına neden olur. Hızı saatte 140 kilometreye kadar varabilir, ben 23 Mart akşamı burada şiddetli bir Khamsin rüzgarına maruz kaldım ki, her şey havalarda uçuşuyordu ve gündüz şansızlıkla pencere ve balkonu yıkamış bulunmuştum ki sabah her taraf kum doluydu. Akşam panjurları kapamak için bahçeye çıktığımda gözlerimi açmak mümkün değildi, tam bir kum fırtınası, daha önce de rüzgara maruz kalmama rağmen, bu gördüğüm en şiddetlisiydi.

Shamal ise; kuzey ve kuzeybatı yönlü rüzgarın ismidir. Saatte 50 kilometre hıza kadar yükselebilir. Sabah saatlerinde şiddetlidir, öğleden sonra ve akşam durulur. Bu rüzgarlar özellikle Tiran Boğazında oldukça kuvvetlidir.

Dalgalar da suyun yüzeyinin üzerinde rüzgarın etkisi ile sebep olmuş olan hareket transferinin olgusu olduğundan, rüzgarlı günlerde, özellikle rüzgar kuzey yönünden geliyorsa Tiran boğazındaki resiflerin kuzey yönünde dalış yapmak hem dalgıçlar hem de dalış tekneleri için oldukça tehlikeli. Dalgalı bir dalış günündeyseniz; dalışın sonunda mutlaka resiften uzaklaşmalı ve resifin açıklarında teknenizin sizi almaya gelmesini sağlamalısınız. Tekneye çıkarken oldukça dikkatli olmalı, su yüzeyinde maskenizi çıkarmamalı ve ikinci kademeden solumaya devam etmelisiniz. Dalgaların yavaşladığını hissettiğiniz anda hızlıca bota yanaşmalı, botun kıç tarafı suya doğru gömüldüğünde basamağa bir adım atmalı, kıç tarafı yukarı kalkarken sıkıca tutunmalı ve tekrar kıç tarafı batarken ikinci adımı atmalısınız. Tüm bunları yaparken sakin ve seri olmalısınız, kazayla suya doğru tekrar düşerseniz, hızla bottan uzaklaşıp, tekrar dalganın yavaşladığı anı beklemelisiniz.

Reef açığı yapılan Hammerhead dalışı, resifin 200 metre açığında suya atlanarak, resif’e doğru ilerlenerek yapılır, akıntılı günde yapılmaması gerekir. Boğaz olması sebebiyle, büyük tanker gemilerine ev sahipliği yaptığından , ne olursa olsun dalış sırasında yüzeye çıkmamak gerekiyor.
Eğer şanslıysanız Sharm’da Tiger Shark ya da Hammerhead görme şansının en yüksek olduğu dalış bölgesi burası, fakat şansız bir günse bir kaç deniz anasından başka hiçbir şey görmemek de mümkün. Genellikle 40 metre civarlarında rastlanıyor ya da daha aşağısında oluyor, bazı dalış rehberleri 30 metre civarında işaret makaralarını aşağıya doğru sarkıtarak, balık tutarmış gibi çek bırak yöntemiyle ilgi çekmeye çalışmakta, kimi dalış rehberleri dalıcılarının ellerine boş plastik şişeleri tutuşturarak iki el arasında çevirerek ses çıkarmalarını istemekte (köpek balıkları bu sese geliyormuş), kimisi de cd ya da başka parlak bir cisim sarkıtmakta.
Diğer bir inanış ise kalabalık dalıcı grupları, hammerhead sürülerinin dikkatini çekmekte ve yakınına gelmekte... İnanış çok...
Yukarıda videosunu yüklediğim dalış, oldukça kalabalık (13 kişiydik sanırım ya da 15) bir grupla yaptığım dalış sırasında çekildi. Suya atlamamızla görmemiz bir oldu, 40 metre civarındaydılar, kimi dalıcılar 25 metrede kalıp seyretmeyi tercih etti, kimimiz de 40 metreye düşerek yakın temas haline geldik. Bilgisayarın deko alarmına aldırış etmeyen son 3 dalıcı olarak 5 dakikalık dip zamanımızı 12 dakikaya çıkararak, 5 dakikasını da 20 li metrelerle geçirdiğimiz bir dalış gerçekleştirip, dalışın geri kalan kısmını beş metrede geçirmek durumunda kaldık.

Yaz geldi, Türkiye’den her hafta ucuz turlar bulunmakta.(500 TL’ye 7 gece-8 gün olan turlar var) Yapın bir çılgınlık atlayın-gelin. Sharm’daki dalış merkezlerine internetten rahatlıkla rezervasyon yaptırabilirsiniz, eğer şanslı bir Tiran günüyse, tekne tayfası ve dalış rehberi kabul ediyorsa, Jackson Outside dalışı yapmayı deneyin. Hiçbir şey göremeseniz bile, o sonsuz mavi hissi inanılmaz bir duygu.

Bir iki haftadır yoğun bir stres içindeydim ve hiçbir şey yazasım, yapasım yoktu, neyse ki stresimin çoğu bitti azı kaldı. Bu iki hafta boyunca sürekli internetten Mısır vizesi için araştırma yapmama rağmen elle tutulur tek bir bilgi bulamadığım için belki birinin işine yarar diye buraya vize maceramı yazıyorum.

Bir Türk vatandaşı olarak başka bir ülkede yaşamanın en büyük zorluğu vize işlemleri olmakta, dünyanın en pahalı pasaportu olmakla beraber hiç işe yaramadığı gibi işleri de zorlaştırmakta. (ülkem ile alıp veremediğim yok, ama pasaportlarımız çüş diyebileceğimiz pahasına verilmekte) Adı-sanı duyulmamış kimi Afrika ülkelerine bile Türk pasaportu ile sınır girişi yapmak çok zor.

Normalde turizm şirketlerinin web sayfalarında Mısır Hava Limanı’nda Türk vatandaşlarının sınır vizesi alamayacağı yazılı, bende ilk ziyaretlerimde vizemi hep Türkiye’den almıştım, daha sonra Mısır Hava Limanı’nın web sayfasına girdiğimde Türk vatandaşlarının sınırdan giriş vizesi alabileceğini okuyunca, yine de tatminkar olamayıp Sean’u havaalanına gönderdim ve özellikle Türk vatandaşlarının sınır vizesi alıp alamayacağını sordurdum, ondan gelen olumlu yanıtla da vizemi almadan yollara dökülmeye başladım. Gidiş-dönüş uçak biletiniz olduğu sürece sınır vizesi almanızda bir sorun yok, hele ki pasaportunuzda Avrupa ülkelerine ait vizeleriniz varsa tadından da yenmez rahatlıkla vize alabilirsiniz, eğer otel rezervasyonunuz varsa, rezervasyonunuzun kağıt çıktısını almayı da ihmal etmeyin, böylece rahatlıkla 20 dolara hava alanından giriş vizesi alabilirsiniz. Bunları, sorun çıkması halinde görevlilere gösterdiğinizde rahatlıkla geçiş yapabileceksinizdir, eğer bunlar yoksa da tatile geldiğinizi sakin bir dille anlattığınızda yine problem olmadan rahatlıkla geçiş yapabilirsiniz, sadece rahat ve tatlı dilli olun.

Bu bir aylık vizeden sonra her turistin uzatma hakkı olan 2 ay ek süreyi de Sinai Tor (Sinai Bölgesindeki şehirlerin tüm evrak işlerinin yapıldığı şehir)’da bulunan göçmenlik bürosuna giderek bir saat içinde alabilirsiniz. Yaklaşık 10 dolara yakın bir ücret ödeyeceksiniz bu iki ayın bedeli olarak.

Eğer üç aydan fazla uzun süre kalmak istiyorsunuz, sorunlar burada başlıyor. Eğer İngiliz veya Amerikalı iseniz bu ülkede her şey çok kolay, bir saat içinde bir yıllık vizenizi hiçbir sorgu suale uğramadan çok da ucuz fiyatlara alabiliyorsunuz, Avrupa Birliği vatandaşı iseniz de bu iki ülke kadar olmasa da yine her şey çok kolay. Fakat bunların dışında kalıyorsunuz, büyük bir stres yaşamaya mahkumsunuz.

Önce Sinai Tor Göçmenlik Bürosu’na gidip form dolduruyorsunuz, eğer burada her şey yolunda giderse (kimi zaman her şey yolunda gitmeyebilir, kibar ve uysal olun ve asla sinirli bir hal takınmayın) elinize yapmanız gereken işlemleri yazan bir kağıt tutuşturup geldiğiniz şehre geri yollayacaklar. Bu kağıtta bulunduğunuz şehrin Ulusal Güvenlik Ofisine gidip mülakat yapmanız, bu mülakattan iki hafta sonra Sinai Tor Göçmenlik ofisini arayarak size verdikleri dosya numarasının akıbetini sormanız, işlemleriniz tamamlandı, gelin pasaportunuzu alın denilene kadar Göçmenlik Bürosu’na gidip kafalarını şişirmemeniz yazılı.

Ve meselenin en zor kısmı burada başlıyor. “National Security” dedikleri kısım, Sean ile evlilik cüzdanımızı ve pasaportlarımızı alıp bir güzel gittik, akşam 10’da gelin dediler, akşam tekrar gittik, aynı durumda olan 5-6 kişi bekleme ofisinde beklemeye başladık, pasaportlarımızı aldılar, yarım saatlik bekleme sonucunda yarın 12’de gelin dediler ve herkesi gönderdiler, tabi bunların hepsi arapça oldu ve biz hiçbir şey anlayamadık, neyse ki vize için bekleyenlerden biri Türk vatandaşıydı ve biz ingilizce derdimizi anlatmaya çalışırken, Türkçe olarak "yarın öğlen 12’de çağırıyorlar herkesi" cevabını aldık. Türk birisi bulmuşum bırakır mıyım, hemen soru yağmuruna tuttum, ne olacak, ne soracaklar mülakatta, zor mu vs... Aldığım cevap, buranın uğraştırıcı bir yer olduğu, ama bir İngiliz ile evli olduğum için işimin daha kolay olacağı oldu. Ertesi gün yanıma Hamedo'yu alarak gittim, 15 dakikalık bir bekleyiş sonunda (bu arada bekleme odasında cep telefonlarınıza el koyuyorlar) güvenlik görevlisi eşliğinde bir odaya götürüldük, gayet Türk görünümlü bir Mısırlı ile mülakata girdik sandım ama giremedik, adam benimle tek bir kelime bile konuşmadı, Hamedo ile arapça bir şeyler konuştu ve yolladı bizi. “Kocasıyla birlikte akşam gelsin, kocasıyla mülakat yapacağız” demiş. Bu aşamaya kadar Hamedo bir İngiliz ile evli olduğumu, kocamın burada yaşadığını, benim de onunla burada yaşamak istediğimi, dalmayı çok sevdiğimizi bu yüzden burada yaşamak istediğimi görevliye söylemiş (sürekli "miş" diyorum, tüm konuşmalar arapça’ydı ben lafa ingilizce dahil olmak istesem de adam beni kaile almadı). Neyse akşam tekrar yola çıktık, ben öğlen zaten adamdan öyle tırstım ki, gerim gerim gerildim, bir de her gidişimizde rastladığım Rus anne-kız ve yanlarında ki Mısırlı tercümana yapılan muameleyi görünce daha da bir gerildim.

Neyse sıra bize geldi, çağırdılar odaya, iki kişi odada sohbet eder havada oturmuşlar gibi görünüyorlardı, ne beni ne de Sean’ı kaile almadılar, her şeyi Hamedo ile konuştular, Sean bacak bacak üstüne atmıştı ve bacağını indirmesini söylediler (ben bu sırada tamam benim vize gitti dedim, daha da komiği bir önceki akşam Sean aynı şekilde bekleme salonunda otururken, "bak indir şu bacağını benim vizeme engel olacaksın bu adamlar sevmez böyle şeyler" dediğimde, "Ben İngilizim, istediğim şekilde otururum " cevabını aldım, ama adamların karşısında yemedi "Ben İngilizim" demek, kuzu gibi indirdi bacağını), Sonra Rusça bilip bilmediğimizi sordular, bizden önceki kızın telefonuna el koymuşlar, mesajlarını okuyup bir anormallik var mı anlamak için. En sonunda bana ilk aşama için 6 aylık vize, 6 ay’ın sonunda da bir yıllık vize vereceklerini söylediler. Bundan sonrası için eğer Sean’ın çalışma vizesi alırsa tüm işlemlerimizin çok kolay olacağını söylediler ve yüzleri gülümser bir hal aldı ve hatta “Mini Cooper ne zaman geliyor?” esprisi yaptılar ben gelecek yıl dedikten sonra çocuğumuz olursa adını Mini koyacağım demeye çalıştım ama öyle gerildim ki bildiğim tüm dileri unutup saçma sapan bir şey söyledim, zaten boynum falan tutuldu. Bir hafta sonra evraklarınızı almak için gelin dedi ve kabus bitti. Normal aşamada bizim iki hafta sonra Göçmenlik bürosunu arayıp evraklarımız tamamlandı mı sorusunu sormamız gerekiyordu, ama burada bize ilginç bir şey söylediler, kocanın vizesiyle senin vizen aynı olacak, sanırım Göçmenlik bürosuna tekrar gitmemize gerek kalmayacak.

Olanlar bundan ibaret, Türkiye’de bir çok kez Emniyet ile işlerim oldu, bir çok sert adamla tanıştım ama ben hayatımda böyle bir adam görmedim. Patronun o olduğunu öyle hissettiriyor ki, böcek gibi hissediyorsunuz kendinizi; burada yaşamak isteyenlerin tüm kaderi onun elinde, hoşuna gitmediyseniz “bye bye”.

Ben ingiliz kocam burada yaşıyor diye vize alabildim, ama Avrupa Birliği vatandaşı değilseniz, iş sebebiyle de bir şirket tarafından davet edilmediyseniz işiniz zor.

Vize almanız için aşağıdaki sebeplerden birine sahip olmalısınız:

Mısır Bankası’nda 50.000 $

50.000 $’dan fazla değere sahip bir ev

Mısırlı, Amerikan ya da İngiliz bir koca

Bir şirket tarafından iş için çağrılma

Yatırımda bulunma.

Steven Spielberg “Jaws”filmini yaparken bir faciaya sebep olacağını düşünmüş müydü acaba? İnsanoğlu bir film kahramanı olan Jaws’I, bunca yıl geçmesine rağmen hala gerçek zannediyorlar ve bir balık için bile zararsız olan sadece sudaki planktonlarla beslenen bir balığı katledebiliyorlar.
Hürriyet Gazetesi’nde yine bir köpekbalığı katletme haberi...(Hem de bunu bir katletme haberi olarak değil, iki balıkçı teknesinin büyük zaferi olarak yayınlamışlar.)

Basking Shark (Türkçe adıyla “Güneşlenen köpekbalığı”), dünyanın en büyük ikinci balığı olan bu tür 10 metre uzunluğa ve 3 ton ağırlığa ulaşabilir. Bu büyük cüssesine rağmen, deniz suyundan plankton filtreliyerek beslenir, çok büyük olan ağzı daima açık bir şekilde yüzerek deniz suyunu solungaçlarıyla tarar. Her saatde 2000 litre deniz suyunu filtrelemiş ve içindeki küçük organizmaları toplamış olur.
Neredeyse dünyanın bütün denizlerinde rastlamak mümkündür, soğuk suyu ve plankton’un bol olduğu yerleri tercih eder. En sık görüldüğü yerler Atlantik Okyanusu ve Büyük Okyanus’dur. Ülkemizde görülebilecek en büyük balık türüdür.
1993 yılında, 1950 yılından bu yana, Basking Shark’ın nüfüsunun %80 oranunda azaldığı rapor edilmiştir. Şu anda nesli tehlikede olan canlılar listesindedir ve avlanması kesinlikle yasaktır. Türkye’nin de kabul ettiği Barselona ve Bern Anlaşması 1995 yılında basking shark’ı nesli tehlikede olan canlılar listesine eklemiştir.
Türkiye’nin üyesi olduğu FAQ( Gıda ve Tarım Örgütü), bu türün avlanmasını yasaklamasına rağmen, hiçbir yaptırımda bulunulmamıştır.

7816 km kıyı sınırı olan bir ülke olarak ( kara sınırı: 2949 km, düşünün ki ne kadar önemli bir oran), bir deniz bakanlığımız olamaması, denizden bu kadar faydalanamayan, deniz kültürüne sahip olamayan bür ülke olmamız içler acısı. İçim acıyor, katledilen her canlı için. Hukuk sistemi insanı da, doğayı da korumak için zayıf kalıyor ve biz derin uykumuzda uyumaya devam ediyoruz, ara sıra mırıldanıyoruz işte, yalnızca tüm yaptığımız bu...

Not: Fotoğraf Anadolu Ajansı'Ndan Hanife Erdinç'e aittir.

Yine bir yıl bitiyor ve siz yeni beklentiler( belki de yıllardır hep aynı beklentiler) içinde yeni bir yılı karşılayacaksınız. Belki bu yeni yılda, hayatınızda bir ton aksilik olacak, kariyeriniz bir adım öne gitmeyecek, aşk hayatınız romantik filmlerdeki gibi olmayacak, parasal sıkıntılar başınızdan eksik olmayacak. Umarım bunların aksi olur, şayet aksi olmazsa da sakın mutsuz olmayın, yılların ne çabuk eskidiğini, daha 2008’i karşıladığınız gecenin, gözünüze dün gibi yakın gözüktüğünüzü hatırlayın.

Hayatın en iyi ilacını deneyin, yaşayın doya doya... Güle güle...
Sevin ve paylaşın, mutfağınızı paylaşın, kedi ve köpekleri beslemeyi deneyin bu yeni yılda, görecekiniz sizin yolunuzu gözleyen biri olacak...
Hediyeler verin sevdiklerinize, ama hediyeleriniz için emek harcayın, el yapımı bir kart ya da herhangi bir şey, sizin yarattığınız...
Yaratın, yazın; hiç bir şey yaratamıyorsanız yemek yapın, servis tabaklarında süsleyerek sunun, bu bile bir yaratıcılık...

Pahalı bar ve restaurantlarda harcadığınız paraları biriktererek, bu parayı seyahatlerinizde kullanın. Gezin ve görün, asla yerinizde durmayın.
Hep derler ya, yarın belki de son gündür yaşayacağınız ve bunu unutmayan yaşayın, ertelemeden.

Unutmayın, ne kadar lüks alışkanlıklarınız olursa o kadar fazladan çalışıp, para kazanmak zorundasınız. Ve en önemlisi, cam önünde oturan ihtiyarları hatırlayın. Onların arkalarına yaslanıp, pencereden bakarken akıllarından hangi anılarının gelip-geçtiğini... Yaşlandığınızda size en çok eşlik edecek şeyin, anılarınız olacağını unutmayın.
Dilerim en güzel hayatlar sizin olur, yeni yılınız kutlu olsun.
Çiğdem Cooper

Jackson Outside dalışından sonra, dalışları ballandıra ballandıra anlatmak oldukça zor. Yine bir Ras Mohamed günü, Sean izinli ve beraber fotoğraf dalışı yapmaya gidiyoruz. Shark Reef’e yaklaşmamızla beraber, dalgalı bir deniz bizi karşılıyor. Bu şu anlama geliyor, dalış sonrası tekneye geri dönüş zor olacak. Akıntı olduğu ise aşikar.
Shark Reef’in duvarında Twinspot snapperler(Avcı Balığı) yine bizi bekliyor, fakat bu sefer sayıları az. Akıntı oldukça şiddetli, Shark Reef’in arkasına doğru yöneliyoruz, akıntı olduğu zamanlarda Snapperler Anemon City ile Shark Reef’in arasındaki laguna girişine park ediyorlar, evet doğru tahmindi; hepsi orda bizi bekliyordu. Küçücük bir alanda sayıları oldukça fazlaydı, yüzlerceydi. Beklenen son, o küçücük alanda beni daire içine aldılar, her tarafım snapperdı ve hareket noktası bırakmıyorlardı. Yol vermeye ise hiç niyetleri yoktu. Onlara niye snapper dendiğini ilk defa bugün anladım. Ağızları yum-yum-yum şeklindeydi. Prana gibi dişleri vardı ve yum-yum-yum yapıyorlardı.Dalışın en zevkli anı, her zamanki gibi Snapperlar ile geçirdiğim zamandı.



Shark Reef’in arkasındayız, fotoğraf çekmem imkansız. Tek savaşım, akıntıda daha az ilerlemeye çalışmak. Böyle durumlarda elinizden geldiği kadar dipte kalmanız ve bcd'nizi negatife düşürmeniz, kollarınızı öne uzatıp hacim genişleterek, yatay pozisyonda gitmeniz hızınızı azaltmaya yardımcı olacaktır. Shark reef’in arkasında oldukça fazla sayıda fire coral olduğu için, onlara ve kendinize zarar vermemek için bcd’nizi negatife düşürdüğünüzde dikkatli olmanız gerekiyor. Fakat akıntı tüm bunlara rağmen oldukça şiddetliydi, artık ters yöne palet vurarak ilerleme durumunda geçmiştim. Tüm dalış boyunca akıntı bitmedi, tek bir düzgün fotoğraf yakalayamadım ve dalış sona erdi.


İkinci dalış Jackfish Alley. Teknedeki herkes Jackfish Alley outside’da blue dive yaparak köpekbalığı görme şansı arayacak. İlk dalışta tek bir fotoğraf çekememiş ben, ikinci dalışta da aynı neticeyle karşılaşmamak için reef’e yakın kalmaya karar veriyoruz. Teknedekiler oceanic blacktip ve eagle ray sonucu alırken biz turtle ile yetiniyoruz. Yine de gerçekten harika bir dalıştı. Akıntı yoktu ve ben akıntısız yazın ilk Jackfish Alley dalışını yaptım.Pompano sürüsü gördük, daha önce pompano sürüsü de görmemiştim. Oldukça büyük bir Giant Trevally’i Yellowbar Angelfish’i avlamaya çalışırken izledik.

Dalışı bitirme zamanı geldi ve deko beklerken, bir adet Hawksbill Turtle görmemizle beraber 17 metreye düştük ve maraton koşusu gibi bir şey yaparak, kaplumbağa’ya yetiştik. Gerçek bir cila oldu dalışa diyebilirim.
Her seferinde kendi kendime aynı şeyi diyorum. Ras Kathy’de dalmayacağım. Üçüncü dalış yine Ras Kathy, yine akıntı, vizibilite iyi değil. Yorgunum..

Eğer bir Türk vatandaşıysanız uzun süreli yurtdışı tatillerinizde yaşayacağınız en büyük zorluk kesinlikle vize almak olacaktır. Türkiye’den gelirken aldığım bir aylık turist vizesi sona ermek üzereyken, Sharm El Sheikh’de vize işlemlerinde aracı olan Administration ofisine gittim. Geçen sene hiç bir zorluk çekmeden gerekli parayı ödeyerek aldığım için, vizemin bitmesine son 3 gün kalıncaya kadar vize almaya gitmeyi ertelemiştim ve korkunç son; Administration ofisi Kahire ile ilgili bazı problemler olduğunu ve vizemi alamayacağını söyledi. Kısa süreli bir panikten sonra, Sean’ın Mısır’lı arkadaşı Hamedo’yu aradık ve beni El Tour’a götürerek vizemi alabileceğimizi öğrendik. El Tour, Sharm El Sheikh’e 110 kilometre uzaklıkta başka bir şehir. Gitmeden önce karşılaşabileceğim sorunları öğrendim; en büyük sorun Avrupa Birliğine üye olmayan bir ülke vatandaşı olmam, ikincisi bayan olmam. Sean’ın eski ev arkadaşı Petra, defalarca eli boş olarak Sharm’a geri dönüş yapmış. Aldığı cevapi 2 hafta sonra gel, 2 hafta sonra ise yine aynı cevap... Aldığım uyarılar sonucu elimden geldiği kadar kapalı giyinerek ertesi sabah yola çıktık. Hamedo, El Tour giriş kapısında görevli olan kuzenini benim için aramış ve yardım istemişti, El Tour kapısında o da bize katıldı. Ayrıca Alman instructor Felix’de vizesini uzatmak için bizimle gelmişti.
Vize alacağımız yere vardık, inşaat halindeki bir binada koridorda iki masa ve dört kişinin çalıştığı bir yerdi. Herhangi bir elektronik eşyanın olmamasıyla beraber, hükümet binasından oldukça uzak bir görüntüsü vardı. Pasaportunuz sırasıyla dört kişinin elinden geçiyor, bir form doldurup, pasaportunuzu bırakıyorsunuz ve bir saat sonra vizenizle beraber alıyorsunuz. İlginç olan ise; pasaport formunuzu veren ve ilk işlemi yapan görevli sizden hoşlanmamışsa iki hafta sonra tekrar başvurun diyerek başvurunuzu kabul etmiyor. Alman bir kızın, hiçbir problemi olmamasına rağmen başvurusunu kabul etmediler, tartışmalara rağmen iki hafta sonra gel cevabıyla geri döndü.
Hamedo’nun kuzeni dört görevliyle de arkadaştı ve vizem için gerekli olan tüm işlemleri benim için yaptırdı. Sonuç mu, 3 dolar ödeyerek iki aylık vize aldım. Geçen yaz bu işlem için 300 dolar ödediğimi hatırlatmak gerekirse, inanılmazdı. Sadece 15 Mısır paundu ödedim, bu da 3 dolara yakın bir rakam ediyor.
Vize işlemlerinden sonra, Hamedo bizi yemeğe götürdü. İşte bu Mısır’da yaşayacağım en ilginç deneyimlerden biriydi. Vize stresinden dolayı fotoğraf makinemi almamıştım, her karesi fotoğraflanacak bir yerdi. Yeni tatları asla deneyemeyen ben, inadımdan vazgeçmedim ve hiçbir şey yemedim. Sean’ın bu yaptığın çok büyük ayıp ısrarlarından sonra, mecburen yemeğe en müsait şeyleri yemek zorunda kaldım. Çiğnedim mi? Hayır... Lokanta herkesin elleriyle yemek yediği bir yerdi, gelen su ağzı kapalı değildi, masaya sadece bir bardak bırakıldı. Meşrubat gibi şeyler zaten yoktu. Etrafta yürüyen çocuklar yalın ayaktı. Her kare beni fotoğrafla diyordu. Yemek sona erdikten sonra, kahve içmek için başka bir yere gittik ve orada kim daha çok Arapça kelime biliyor yarışına girdik. Çocukken kuran kursuna gitmişliğim olduğundan, böyle durumlarda en büyük kozum arap alfabesini saymaya başlamak oluyor.

El Tour, sadece Mısır’lı halkın yaşadığı bir şehir, oldukça düzenli, ev sayısı fazla olmasına rağmen, hayalet şehir gibi, sokaklar oldukça sessiz ve sakin. İnsanlar bildiğimiz beyaz, Araplara özgü elbiseler içindeler. Harika bir rüzgar var. Gerçekten oldukça güzel bir şehir. Eğer Sharm El Sheikh’e gelirseniz ve otantik bir şeyler görmek isterseniz buraya mutlaka uğrayın derim. (Gittiğimiz minibüs 200 paund idi, Felix ile rakamı bölüştük ve payıma 100 paund düştü. Yemekleri Hamedo ısmarladığı için herhangi bir rakam söyleyemeyeceğim.)

10:11İşte büyük an ve bu yazın ilk Shark Yolanda dalışı. Suya atlamamızla beraber Shark Reef duvarında Snappers(Avcı balığı) ve Batfish(yarasa balığı) sürüsü ile karşılaştık, biraz maviye doğru yol alarak orada da baracuda(baraküda) sürüsü yakaladık. Yolanda reef’e doğru kuvvetli bir akıntıya kapıldık ve kendimizi hızlıca Yolanda’da bulduk, Yolanda ile Satellite reef’in arasına girmeyi denedik ve biraz da yol aldık, fakat ters akıntı vardı ve dehşet yorucuydu, Satellite reef’e gittik ve orada vakit geçirdik.Dalışın sonunda şiddetli akıntı bizi bekliyordu ve tekneye yol alırken deli bir efor sarfettik.
Max Depth: 28.3
Dive Time: 47
Avg: 14.0
12:19 İkinci dalışa Anemon City’den başlayıp, Yolanda’da bitirmeye karar verdik. Tek bir güzel anemon fotoğrafı yakalayamadım ama daha Anemon City’den itibaren her çeşit balık bizi bekliyordu. Travellies, Unicorn,Batfish, Scorpion ve diğerleri... Shark Reef’e geldiğimizde Sean ve bizimle dalan rus çift blue dive yapmaya doğru yöneldiler, ben reef’te kaldım va Shark Reef ile Anemon City arasındaki lagunadan ilerlemeye karar verdim.İyiki de bu yolu seçmişim, büyük black trevally(bir kaç tane) unicorn grupları lagunadaydılar.Akıntı sıfırdı ve her şeyin tadını çıkardım. Serbestçe dolaşan iki giant moray (müren),masked puffer fish(maskeli balon balığı)ve daha bir çok tür... Shark Reef ile Yolanda Reef arasındaki Laguna’da Sean’lar ile buluştuk. Yine lagunadan Yolanda’ya yol almaya devam ederken bir anda üstümüzden hızla geçen bir Manta yakaladım, iki seçenek vardı , fotoğraf çekmek ya da diğerlerine Manta’yı işaret etmek. Geçen sene bu hatayı yapmıştım, whale shark gördüğümde fotoğraflamak yerine diğer dalıcıları da Whale Shark’tan haberdar etmiştim ve sonuçta elimde 3 kötü fotoğraf kalmıştı. Bu sefer doğru seçim, zaman kaybetmeden fotoğraf çektim,4 poz yakaladım.
Hemen arkasından çiftleşen iki müren gördük. Bir tanesi diğerinin üç katı büyüklükteydi. Mükemmel bir dalıştan sonra üçüncü dalışı yapmaya karar verdik.
Max Depth: 18.3
Dive Time: 56
Avg: 11.3


15:18 Dalacağımız yerin Marsa Ghozlani olduğunu öğrendiğimde tüm hevesim kaçtı. Daha dalmadan önce kısır bir dalış olacağını biliyordum. Büyük bir octopus(ahtapot) dışında öyle harika bir şey görmedim. (Cornet fish, masked butterfly fish, crocodile, clownfish, travelly, boxfish ve bir kaç şey daha...)
Max Depth: 24.4
Dive Time: 57
Avg: 11.9

Cumartesi günü Marsa Bareika’ya kampa gidiyoruz. Kıyı dalışı yapıp, çadırda kalacağız. Sanırım kötü bir uykuya sahip olacağım, fakat yine de gitmeye değer.

Sabah erkenden Shark’s Bay’e gittik. Sean her ne kadar sabah saatlerinde balık trafiğinin daha fazla olduğunu düşünmesine rağmen (benim şansım her zaman öğle saatlerinde yaver gider),kısaca alışılmadık bir şey görmedik. White Knight yönüne doğru gittik.
09:39
Max Depth: 15.8
Dive Time: 83



12: 07
İkinci dalış tam ters yöne oldu, her zaman gördüğümüzden farklı hiç bir şey görmedik. Stonefish hala aynı yerdeydi, giant moray aynı yerde... Tek büyük değişiklik picasso fish tarafından ısırılmam oldu ve bu ısırılmaya rağmen bana tek bir güzel fotoğraf vermedi. Temmuz-Eylül arası yumurtlama dönemi olduğu için eğer yuvasının oralarda fink atıyorsanız size çarparak uzaklaştırmaya çalışıyor, hala ısrarla bölgesini terketmezseniz ısırabiliyorlar. Neyseki küçücük bir ağzı var 10 kuruş büyüklüğünde bir daire izi bırakıyorlar,sanki vakum benzeri bir şey yaptı ve fire coral acısı ile aynı acıyı hissettirdi, anlıktı ve acısı kısa sürede geçti. Yaptığı vakum izi de 2 saat sonra yok oldu. Dalış bitti ve kumsala çıktığımızda dalışı bitiren bir başka grubun, whale shark ve manta çığlıkları atmasıyla, hüsranımız daha da arttı. Her şey şansdan ibaret, sizinle yüzen bir şeyler var, doğru zamanda doğru yere kafa çevirmenizden ibaret her şey. Bir şeyler görmek istiyorsanız reef’e dönük değil, mavi derinliklere doğru bakarak tüm dalışı gerçekleştirmeniz gerekiyor, hele ki fotoğraf çekiyorsanız şansınız oldukça düşük, siz bir iki kare fotoğraf alana kadar, her şey arkanızdan hızlıca çekip gidiyor.
Max Depth: 19.8
Dive Time : 72

Yeniden Shark’s Bay
Bugün için 3 dalış planladık.
11:24
İlk dalış White Knight yönüne doğru gittik. Tüm dalışı fotoğraf çekmekle geçirdik.
Max Depth: 20.4
Dive Time: 75
Avg: 10.6
27 Degress


14:11, ikinci dalışta’da ters yöne yol aldık, iki dalışta mükemmel zevkliydi.
Max Depth: 31.7
Dive Dime: 90
Avg:8.2
27 Degress




17:12
Üçüncü dalışta görüş mesafesi berbattı ve Sean o görüş mesafesinde blue dive yapmak istedi, bende kabul etmedim, tüm bu teklif ve reddetme süreci sualtında yaşandı ve biz küstük sualtında. İskelenin yakınlarına geldiğimizde ayrıldık, o kanyona doğru indi, bende iskele yakınlarında fotoğraf çektim. O köpekbalığı gördü, bense hiçbir şey. Yukarı çıktığımızda uzun süre konuşmadık.
Max Depth: 12.2
Dive Time: 79

Shark&Yolanda’dan sonra favori dalış bölgem Ras Um Sid. Yeniden El Fanar plajındayım, şaşırtıcı bir şekilde bomboş, hatta Sharm’ın tamamı için bomboş diyebilirim. El Fanar’da değişen tek şey iskele yapılmış olması, bu da çekeceğim her türlü işkencenin son bulmuş olması anlamına geliyor. Geçtiğimiz yaz burada bir iskele yoktu ve mercanlara zarar vermeden denize ulaşmak tam bir işkenceydi. (sabah saatlerinde sular çekilmiş oluyordu ve yüzmek imkansızdı.)


Amerika’da tüm elektroniklerin yarı fiyat olması nedeniyle, tanrıdan son zamanlardaki en önemli dileğim Amerikalı arkadaşlar edinmekti. Ve mutlu gün, Ursula ve Mick ile tanıştım. Onlar Chiago’da yaşıyorlar ve harika iki dalış ile mükemmel bir güne sahip olduk. Kasım’da Türkiye’ye gelecekler ve tekrar görüşeceğiz.
Ras Um Sid, Tiran boğazının başlangıcını işaretleyen yüksek bir deniz feneri olan bir burun. Dalış bölgesi bu deniz fenerinin doğusundaki alan oluyor. Denilenler ve yazılanları feyz alırsam,Kuzey Kızıldeniz’in en mükemmel gorgonian ormanına sahip. Fakat bu fevkalade orman, deneyimsiz dalgıçların gorgonian'larla fotoğraf çekilmek istemesi nedeniyle her gün biraz daha yok oluyor.Her gün palet darbeleriyle kırılmaya devam ediyorlar.
Eğer kıyı dalışı yapıyorsanız Büyük bir Massive Pore Coral’ın ordan dalışa başlayıp, hemen ilerisinden 15 metrelere iniyorsunuz ve burada gorgonionları görmeye başlıyorsunuz. 25 metreye düştüğünüzde mükemmel gorgonionlarla birlikte buluyorsunuz kendinizi. Burayı pas geçtikten sonra tekrar 14-15 metrelere yükseldiğinizde geldiğiniz arenada her çeşit reef balığı sizi bekliyor.



11:38
İlk dalış akıntının fazla olması sebebiyle pek bir fotoğraf alamadım, ve dönüşte ters akıntıda olduğumuzdan açıkçası çok yorucuydu. Yine de her şey harikaydı, bu harikalığın içine bir de hawskbill kaplumbağa dahil oldu.
Max Depth: 23.7
Dive Time: 52
27 Degress

14:07
İkinci dalış için tek kelime kullandık “unbelievable”. Akıntı yoktu ve biz görebileceğimiz her şeyi gördük. Küçük bir baracuda grubuyla vakit geçirdik, anne-baba ve çocuktan oluşan 3 Napoleon fish, Trevallies ve diğerleri.
Max Depth: 28.9
Dive Time: 56
27 Degress